کتونی رانینگ چیست؟ کفش های مخصوص پیاده روی و دویدن رو بهتر بشناسید
کتونی رانینگ چیست؟ کفش های مخصوص پیاده روی و دویدن رو بهتر بشناسید

به طور خلاصه کتانی که برای دویدن طراحی شده است کتانی رانینگ گفته می شود.
کلمه runبه معنای دویدن در زبان انگلیسی میباشد، بنابراین بهترین ترجمه کتانی رانینگ ، ” کتانی مخصوص دویدن ” میباشد
واضح است کتونی که برای دویدن طراحی میشود برای پیاده روی نیز مناسب میباشد
در عصر حاضر با توجه به پیشرفت تکنولوژی و در نتیجه کم شدن فعالیت های بدنی و فیزیکی به علت ساده شدن فعالیت های مختلف روزانه، و همچنین، افزایش اضافه وزن در جامعه شهری و یا حتی جامعه روستایی، توصیه میکنیم پیاده روی و دویدن را حتما در برنامه روزانه زندگی خود جای دهید.
یکی از عواملی که انگیزه ورزشی شما را بیشتر میکند کفش ورزشی مناسب است.
با توجه به این موضوع، داشتن یک کتونی مخصوص دویدن یا همان کتونی رانینگ و پیاده روی میتواند تا حد زیادی به شما در انجام این فعالیت ها کمک کند، به طور کلی میتوان گفت که کفش های ورزشی از دو قسمت رویه و زیره تشکیل شده است، مهمترین وظیفه رویه کتانی محافظت و راحتی پا میباشد.

 

چگونه کفش (کتونی) پیاده روی خوب انتخاب کنیم؟

استفاده از یک کفش (کتونی) پیاده روی راحت که به راحتی به قالب پای شما در بیاید, تا حد زیادی مانع از بروز پا درد و زانو درد و تاول بروی پا می شود. یک کفش پیاده روی مناسب باید نسبتا سبک باشد و تا حد زیادی باید قادر باشد تا نیروهای وارد شده از سمت زمین به پا را خنثی نماید.

زیره کتونی وظیفه جذب نیرویی که از زمین به سمت پا وارد میشود را بر عهده دارد. شرکت های بزرگی همچون نایک و ادیداس با استفاده از تکنولوژی های پیشرفته در زیره کفش ها فشار وارده زمین بر روی پا را کاهش داده اند.

زیره کفش از سه بخش مختلف تشکیل شده است

 

قسمت خارجی زیره کفش کتونی رانینگ:

1- بخش خارجیoutsole 

بخش خارجی زیری ترین قسمت کتانی که با سطح زمین در تماس است
یا از جنس لاستیک های کربنی و یا از جنس لاستیک های ترکیب شده با هوا میباشد
زیره هایی که از جنس لاستیک کربنی تولید شده است نسبت به زیره های نوع دوم سفت تر و سنگین تر میباشد.
بخش خارجی را از تکه های کوچک و دارای شیار میسازند تا باعث انعطاف پذیری بیشتر کفش و راحتی بیشتر کفش در زمان دویدن شود، زیره خارجی کفش از اصطحکاک زیره میانی کفش جلوگیری میکند.

2- بخش میانی کفش کتونی (Midsole)

این بخش وظیفه اصلی جذب نیروی وارد شده به بدن را دارد، مهمترین بخش کتانی که حس راحتی را به شما در زمان دوین القا میکنید بخش میانی کفش میباشد.

بخش داخلی کفش کتونی

کفی مناسب میتواند از پاشنه درد ، خستگی سریع ، کمر درد جلوگیری کنید، معمولا کتونی رانینگ دارای کفه های مناسب میباشند. معمولا کفی کفش را میتوان با کفی های با تکنولوژی های دیگر جایگزین کرد و قابل جدا شدن میباشد.

ارتفاع کفه کفش رانینگ

ارتفاع زیره کفش نباید زیاد باشد، پاشنه کفش و سرپنجه کفش میبایست اختلاف ارتفاع ناچیزی داشته باشند، که سبب میشود پاشنه و سرپنجه میانی پا در یک سطح قرار بگیرند که باعث پایداری بیشتر در زمان دویدن میشود.

رویه کفش کتانی :

قسمت پنجه کفش میبایست امکان انعطاف پذیری را به پا بدهد، این قسمت از کفش میبایست فضای کافی برای جا دادن پنجه ها را داشته باشد

 

 

آیا می توان از کفش دویدن برای پیاده روی استفاده کرد و بالعکس؟

دوندگان نباید از کفش های پیاده روی استفاده کنند زیرا اکثر این کفش ها سفت و سخت و غیر قابل انعطاف هستند در حالی که یک دونده به کفشی منعطف و نه چندان سفت نیاز دارد.
همچنین بسیاری از کفش های پیاده روی حتی برای پیاده روی های منظم به منظور تناسب اندام نیز مناسب نیستند و این افراد بهتر است از کفش های دویدن که نیاز آن ها را برطرف می کند استفاده کنند.
کفش های دویدن چند منظوره هستند و طراحان، پیوسته در حال کار روی جدیدترین متدهای روز برای طراحی این نوع کفش ها هستند تا آن ها را با توجه به نیاز کاربران مختلف با درجه انعطاف پذیری، ارتفاع پاشنه، ثبات و زیرسازی های متفاوت به بازار عرضه کنند.
در حالی که کفش های پیاده روی اغلب از تکنولوژی عقب مانده و در طراحی آن ها راحتی افراد به کارایی بیشتر پیاده روی ترجیح داده می شود. اگرچه این کفش ها برای پیاده روی های کوتاه مدت و تفریحی با سرعت کم مناسب هستند اما واکرهای تناسب اندام به کفش هایی منعطف تر و سبک تری نیاز دارند.

 

تفاوت کفش دویدن و پیاده روی

1. زیرسازی کفش

کفش دویدن نیاز به زیرسازی بیشتری نسبت به سایر کفش ها دارد زیرا یک دونده با 3 برابر وزن بدن خود در هر گام روی زمین فشار وارد می کند در حالی که این مقدار در افرادی که پیاده روی می کنند به 1.5 برابر کاهش می یابد.

از آن جا که یک دونده حین دویدن به زیرسازی بیشتری در ناحیه پاشنه پا و کف جلوی پا نیاز دارد به همین دلیل در کفش های مخصوص دویدن از سیستم زیرسازی هوا برای این منظور استفاده می شود. در حالی که برای پیاده روی نیازی به زیرسازی اضافی در بخش جلویی کفش نبوده و اغلب در ناحیه پاشنه کفش نیز زیرسازی کمتر از کفش های دوندگان انجام می شود.

یکی از نکات منفی زیرسازی بیشتر، افزایش وزن کفش می باشد و این مقدار وزن اضافه که اثر مثبت آن چندان هم برای پیاده روی های معمولی ضروری نمی باشد باعث کند شدن حرکت می شود.

اگرچه افرادی که به منظور تناسب اندام پیاده روی می کنند باید از کفش های سبک تر که در عین حال زیرسازی مناسب برای پیاده روی داشته باشد استفاده کنند تا بعد از پیاده روی های طولانی دچار درد و ناراحتی در ناحیه پا نشوند.

از سوی دیگر استفاده از کفش های بسیار کوچک مینیمالیستی و بسیار سبک برای پیاده روی های کوتاه مدت قابل استفاده می باشد اما زیرسازی کافی برای استفاده منظم یا پیاده روی های طولانی مدت ندارند.

بنابراین اگر قصد پیاده روی در مسافت های بیش از 10 کیلومتر در یک زمان را دارید باید از کفش های زیرسازی شده مخصوص دویدن استفاده کنید اما در عین حال کفشی را انتخاب کنید که سایر معیارهای لازم برای یک کفش پیاده روی خوب را نیز داشته باشد.

 

 

2. ارتفاع پاشنه

کفش های دویدن به گونه ای طراحی شده که ثبات مورد نیاز دونده ها با استفاده از پاشنه توکار تامین شود.

به طور کلی ارتفاع مناسب پاشنه کفش های دویدن با توجه به این که دونده ابتدا کدام قسمت کف پایش را روی زمین می گذارد تعیین می شود. اگر فرد ابتدا پاشنه را روی زمین می گذارد نیاز به پاشنه اضافی نیست اما در صورتی که ابتدا با کف جلویی پا به زمین ضربه می زند باید از کفش هایی با پاشنه مرتفع تر استفاده کند.

نظریه های مختلفی درباره تفاوت ارتفاع پاشنه و پنجه پا در کفش مناسب دوندگان وجود دارد.

از آن جا که هنگام پیاده روی، معمولا فرد ابتدا پاشنه پای خود را روی زمین می گذارد برای کفش های پیاده روی نیازی به استفاده از پاشنه توکار بلند نمی باشد.

همچنین توصیه می شود افرادی که به دنبال کفش مناسب برای پیاده روی های منظم و طولانی هستند از کفش های مخصوص دویدن با کمترین مقدار تفاوت بین پاشنه پا و پنجه استفاده کنند. این تفاوت که معمولا با واحد میلی متر بیان می شود برای پیاده روی باید کمتر از 8 میلی متر باشد، اگرچه اندازه های 4 میلی متر و کمتر از آن ترجیح داده می شود.

لازم به ذکر است با مشاهده ظاهر کفش نمی توان تخمین درستی از ارتفاع پاشنه آن داشت زیرا گاهی کفش ها ظاهرا پاشنه های توکار بلندی دارند اما بعد از پوشیدن متوجه می شویم پاشنه پا در ارتفاع کمی نسبت به زمین قرار می گیرد.

 

 

3. پهنای پاشنه

کفش های مخصوص دویدن پاشنه های پهنی دارند تا ثبات مورد نیاز دوندگان هنگام ضربه زدن به زمین با پنجه یا بخش میانی کف پا تامین شود. کفش های تریل رانینگ (دویدن در طبیعت، کوهستان و مکان های غیر از جاده و زمین مسطح) نیز معمولا پاشنه های پهن دارند.

افرادی که به منظور تناسب اندام پیاده روی می کنند نباید از کفش های پاشنه پهن استفاده کنند زیرا هنگام پیاده روی معمولا با پاشنه پا به زمین ضربه زده و پاشنه پهن باعث ایجاد مشکل در قدم زدن می شود. در این افراد استفاده از پاشنه ثانویه زیر پاشنه اصلی بهتر از پاشنه پهن یا پاشنه توکار می باشد.

 

 

4. انعطاف پذیری

کفش های مخصوص دویدن و پیاده روی هر دو باید به اندازه کافی انعطاف پذیری داشته باشند. برای تست انعطاف پذیری کافیست پنجه کفش را به سمت پایین فشار بدهید (مشابه تصویر) و دقت کنید که کفش در کدام ناحیه خم شده است.

بسیاری از کفش های دوندگی طوری طراحی شده اند که در قسمت قوس یا وسط کفش بیشترین انعطاف پذیری را داشته و خم شوند اما برخی از انواع آن ها نیز در قسمت پنجه منعطف تر بوده و خم می شوند (برای افرادی که ابتدا پنجه پای خود را روی زمین قرار می دهند.)

 

 

کفش های مناسب پیاده روی تناسب اندام باید در قسمت پنجه منعطف باشند زیرا این افراد با پنجه پا روی زمین فشار وارد می کنند. کفش هایی که از ناحیه قوس وسط خم می شوند برای پیاده روی مناسب نمی باشند.
متاسفانه بسیاری از کفش های تبلیغاتی که به عنوان کفش های پیاده روی عرضه می شود به هیچ وجه منعطف نبوده و برای تناسب اندام مناسب نیستند. خرید این نوع کفش ها در هیچ شرایطی و به هیچ وجه توصیه نمی شود.

خطرات استفاده از کفش نامناسب

استفاده از کفش نامناسب برای فعالیت های ورزشی ممکن است باعث ناراحتی های مختلف در فرد شود که از آن جمله می توان به تاول زدن و درد پا اشاره کرد.
کفش نامناسب باعث کاهش کارایی و اثربخشی تمرینات ورزشی می شود. به عنوان مثال استفاده از کفش های دویدن هنگام انجام تمرینات پلیومتریک از چرخش سریع روی پاشنه جلوگیری می کند و انعطاف پذیری کفش های ترینینگ برای انجام تمرینات را نخواهد داشت.
آسیب های جدی نیز از دیگر عوارض استفاده از کفش نامناسب می باشد، به عنوان مثال انجام حرکات افقی وعرضی با کفش های دویدن به علت پاشنه این کفش ها، خطر پیچ خوردن مچ پا را افزایش می دهد و دویدن با کفش های ترینینگ نیز باعث افزایش خطر بروز پلانتار فاسیا می شود.

 

 

ارسال نظر
نام و نام خانوادگی:
Email:
وبسایت:
نظر:
Captcha